Het klopte niet
Dit heb ik nog niet eerder gedaan. Het was nodig. Met alle muziek die ik sindsdien heb geluisterd begon mijn beschouwing van Aretha Franklin’s Lady soul meer en meer te wringen. Ik heb destijds wanhopig geprobeerd politiek correct te zijn en dit album, dat onmiskenbaar belangrijk is, een bij die status passende waardering te geven. Maar het klopte niet.
Bij het uitstekende ‘Eli and the thirteenth confession’ van Laura Nyro twijfelde ik lang tussen een 7 en een 8. Uiteindelijk koos ik voor een 8, maar dat is in het internationale systeem nog steeds vier ballen – net als de 7 voor ‘Lady soul’. Bij allebei heb ik moeite met het zingen. Maar de muziek van Nyro vind ik zooooo veel beter dan die van Franklin. Of beter: dat album bevat daadwerkelijk – uitstekende – muziek, terwijl het album van Franklin alleen maar zingen bevat, met wat nauwelijks terzake doend achtergrondgeluid. En laten we niet vergeten: Nyro schreef alle nummers zelf, terwijl op het album van Franklin alleen maar uitvoeringen van nummers van derden staan. Dat ik beide albums dezelfde waardering zou geven is absurd. Dat van Nyro zou ik best een keer voor de lol op kunnen zetten, dat van Franklin niet. Beide albums komen ook nog eens uit hetzelfde jaar, maar dat van Nyro klinkt zo veel frisser, moderner en tijdlozer, dat moet verschil geven.
Dus er gaat een punt en daarmee een bal af.
Punt.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.