#146revisited John Prine (1971) 9/10->8/10

Absoluut goed, maar iets minder meegesleept door de sensatie

[Podcast-meeluisteren (1001 Album Complaints episode 283) reeds verschenen en geluisterd 26 oktober 2026]

Laten we het niet groter maken dan het is. Ook bij hernieuwde beluistering, twee maanden na de initiële beoordeling, vind ik dit een erg goed album. Toen hield ik mijn hart vast bij het moeten luisteren naar een country-album uit 1971 en was ik bijzonder aangenaam verrast bij het luisteren naar dit legendarische debuutalbum. Fascinerend trouwens, wederom, dat ik als toch echt fanatieke muziekliefhebber met een brede belangstelling en voor muziek van rond 1970 in het bijzonder, nog nooit van John Prine of dit album had gehoord, terwijl de Amerikaanse podcasthostst allemaal bekend waren met Prine en soms ook met dit album – ondanks de toch vrij povere verkoopcijfers. Nu ja, het is dan ook door en door Amerikaanse muziek die door een reeks artiesten die ik de vorige keer al vermeldde is opgepikt met een hele reeks covers tot gevolg. Maar ook dat zijn bijna allemaal artiesten die toch vooral weerklank hebben gevonden aan gene zijde van de blauwe vlek.

Waarom ga ik dan toch van een vijf-ballen- naar een vier-ballen-waardering? Welnu, ik blijf het zeer aangename muziek vinden. Maar dat sensationele vind ik bij nader inzien wat te zwaar aangezet. En de paar meer traditionele countrynummers op het album halen het gemiddelde niveau toch wel naar beneden. Zo simpel is het.

Uiteraard waren de native-speaking Amerikaanse hosts erg onder de indruk van de kwaliteit van de teksten. En ook nu wil ik het daar niet meer over hebben dan nodig. Laat ik het erbij houden dat ik ook bij tweede beoordeling onder de indruk ben van dat stuk van de kunst van Prine. Het nummer dat er dan vooral uitspringt is ‘Sam Stone’ en dan vooral dat ene onvergetelijke zinnetje: “there’s a whole in daddy’s arm where all the money goes.” Dat is zo’n ongelofelijk wrange en scherpe formulering dat de tranen bijna in je ogen springen. “Sweet songs never last too long on broken radios.” Och och och.

Ik ga bijna weer een punt erbij zetten…