Die hele plaat komt gewoon nooit op gang…
Oef, deze doet best wel pijn. Ik ben namelijk helemaal niet afkerig van de muziek van Curtis Mayfield, dus dat ik deze zo streng moet beoordelen vind ik moeilijk. Het andere album van hem op de lijst, ‘Superfly’, heb ik en vind ik een prima genietbaar album, een heerlijke blaxploitation-soundtrack. Leuker nog is zijn debuutalbum ‘Curtis’ met de superaanstekelijke single ‘Move on up’. Dat nummer brengt alles wat dit album ten enenmale mist: energie, tempo, plezier, gewoon muzikaal enthousiasme.
Dit hele album kabbelt ongelofelijk gezapig voort, alle zeven de nummers lijken haast een identiek tempo te hebben. Het is een bijna aaneengesmolten, net iets sneller dan ballads, laag midtempo geheel. De hele tijd denk je: man, doe eens wat. Ik vind het daarom echt onder de maat.
Het begint nog heel aardig met ‘Billy Jack’. We horen de twee meest kenmerkende elementen van de muziek van Curtis Mayfield: zijn ijle falset en vooral de haast geile, funky, ‘zwarte’ gitaartjes. Van die falset moet je houden, ik ken overigens maar weinig artiesten die dat zo goed over de streep trekken, maar die gitaartjes met een hoop wahwah, dat is geen acquired taste, dat is gewoon gaaf.
Bij het tweede nummer stort de hele boel in, het is het dieptepunt maar het album komt daarna niet meer op gang, niet letterlijk en niet figuurlijk. Dit ‘When seasons change’ opent een beetje als ‘Lean on me’ van Bill Withers (ouder, overigens) maar zelfs dat is misschien nog wel leuker, hoewel het een draak van een popliedje is. Dit is gewoon bweuh.
Bij Aretha Franklin kwamen we al een nummer geschreven door Curtis Mayfield – enkele jaren voor hij zelf debuteerde – tegen dat ik als dom religieus bestempelde: ‘People get ready’. Dat had blijkbaar een diepere symbolische lading waardoor het een huisnummer van de civil rights movement werd. Geen idee of ‘Jesus’ van dit album ook een diepere symbolische lading heeft. Ik betwijfel het, voor mijn gevoel bestaat de tekst uit ongeveer 742.361.258 keer zingen van de naam ‘Jesus’. In het Nederlands hebben we daar een uitdrukking voor: jezus. Het spijt me het te moeten zeggen, maar het is echt een voorbeeld van wat ik omschrijf als dom religieus. Ik gun iedereen uiteraard zijn opvattingen, overtuigingen of geloof, maar als je met andere mensen in contact komt mag je wel een beetje je best doen om door te gaan met nadenken. Citeren uit de Bijbel alsof het een nieuwsrapportage is valt daar niet onder.
In ‘When seasons change’ komt Jezus trouwens ook al voor. Populaire man in 1975, blijkbaar.
Nee, het spijt me echt. De geile gitaartjes daargelaten is er te weinig te genieten op dit album om het ook maar enigszins leuk te vinden. De muziek is niet slecht, overigens, helemaal niet. Maar in plaats van dat ik er energie uit haal zuigt het alle fut uit me.
En dan resteert een laag cijfer. Het kan zijn dat dit album zo omhooggeschreven wordt vanwege ongelofelijk diepzinnige teksten of zo, geen idee, het enige dat ik daarvan meekreeg was honderden miljoenen vernoemingen van eenderde van de Heilige Drieëenheid.
‘Curtis’ had wat mij betreft meer op de lijst thuisgehoord.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.