Tonight I’m a rock ‘n’ roll star
Dat is serieus het refrein van het openingsnummer van dit debuutalbum van een van de grootste Engelse bands van de jaren negentig. Dat zou je voorspellende gaven kunnen noemen.
In de jaren negentig was er zo’n soort strijd gaande: wie zijn de koningen van de Britpop? Blur of Oasis? Het mag heel duidelijk zijn dat Oasis mijn grote voorkeur heeft. Dat wil zeggen: met name als het om dít album gaat. Hierna kwam nog een heel behoorlijk album uit (‘What’s the story’ et cetera) met een paar wereldhits, daarna ging het snel bergaf, al dan niet door de onmogelijke relatie tussen de twee broers die het hart van de band vormen (en het volkomen onmogelijke gedrag van zanger Liam). Maar even terug naar dat duel: is Britpop wel zo’n toepasselijke benaming?
Wat mij betreft heeft deze muziek namelijk niets met het genre popmuziek te maken, hoewel het natuurlijk wel uiterst populaire muziek was. Liam Gallagher zingt hier nummers tegen een kilometershoge en -dikke gitaarmuur van broer (en songwriter) Noel Gallagher en zijn sidekick Paul ‘Bonehead’ Arthurs. Je kunt de muziek amper vocal centered noemen. Ook de composities, hoe zeer bekritiseerd door zuurpruimen ook, bevatten veel meer muziek dan gebruikelijk in het popgenre. Dit is alternatieve rock en eerlijk gezegd neigt het, ondanks het ontbreken van werkelijk noemenswaardige gitaarsolo’s, bijna naar hardrock. The Beatles, the Who, The Jam en zeker ook de glamrock zijn hier de invloeden en er wordt een onmiskenbare jaren-negentigsaus overheen gegoten. Ook in de productie of beter de mix, helaas, want het album is gruwelijk hard gemasterd, een evident loudness wars-voorbeeld. Dat en de overbodige afsluiter ‘Married with children’ zijn dan ook meteen de zwakke punten van een verder vrijwel foutloos album. Natuurlijk, niet alle nummers zijn even goed maar niets is zwak, alles is pakkend, swingend, en gewoon lekker.
This is rock ‘n’ roll baby!
De hoogtepunten zijn bovendien onnoemelijk torenhoog. Ik wil het meeslepende ‘Slide away’ alle eer betonen die het verdient, maar de twee andere hoogtepunten zijn nog spectaculairder. Over pop gesproken: ‘Live forever’ is natuurlijk wel een briljante popsong. Hier is de gitaarmuur grotendeels vervangen door meer gearpeggieerde (het werkwoord arpeggiëren staat serieus in Van Dale – ik heb het opgezocht) akkoorden. En dan dat refrein…
En dat is niet eens het hoogtepunt der hoogtepunten. Dat is namelijk natuurlijk ‘Columbia’. Dat is zo’n fantastisch nummer… En let wel: de compositie bestaat uit: A-D-C. Meer is het niet. En dat is precies de klasse. Er wordt een muur opgetrokken en die muur gaat bewegen en je rent ervoor weg maar de muur is te snel en je kijkt of je weg kunt duiken maar er is nergens waar je heen kunt want die muur is langer of breder dan de Chinese Muur en dus komt de muur over je heen en verplettert je en je kunt je alleen nog overgeven en komt terecht in de muziekhemel.
Geniaal. In al zijn eenvoud. Dit is muziek.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.