New wave muh reet
Verdorie zeg, heb ik bij het vorige album zo’n hele beschouwing gegeven over onbevangen en zo veel mogelijk onbevoordeeld of beter zo min mogelijk vooringenomen luisteren, krijg ik dit voor mijn kiezen. Het album was amper twee minuten aan het spelen en toen dacht ik: “ik weet het al wel.”
En dan is openingsnummer ‘Never let me down again’ vérreweg het beste nummer van het album. Wat maakte dan dat ik zo snel tot een oordeel kwam?
Dit is een popalbum. Depeche Mode wordt tot allerlei stromingen gerekend, met name tot de postpunk, synthpop en gewoonweg elektronische muziek. Maar serieus waar, sommige bronnen rekenen Depeche Mode tot de new wave. Toegegeven, vooral in hun beginjaren, terwijl dit al maar liefst het zesde studio-album is.
Dit is echter gewoon popmuziek. Er is op het hele album geen enkel scherp randje te ontdekken – nu ja, misschien is dat niet helemaal waar, waarover zometeen meer. Het bevat voornamelijk makkelijk in het oor liggende deuntjes, die in deze tijden dat muziek nog wat langzamer was vermoedelijk redelijk dansbaar waren. Vooral: de muziek is gebouwd rond zangmelodieën – vocal centered – en er is bijna geen muziek te ontdekken op het hele album. Er gebeurt vrijwel niets. Geen enkele muzikale virtuositeit of poging daartoe. Jean-Michel Jarre hebben ze dus niet uit de kast getrokken, want ja, dit is hevig elektronisch. En dat maakt het muzikale gehalte natuurlijk niet hoger, het zijn allemaal doffe synthesizerklanken en platte elektronische drums, of drums die elektronisch bewerkt zijn. Het schijnt dat Martin Gore ook gitaar speelt op het album. Nou, als zoiets zou bestaan als een audio-loep kun je er misschien naar op zoek gaan.
Zoals gezegd, opener ‘Never let me down again’ is een heel aardige popsong, die heeft nog wel drive en een meeslepende melodie. Dan komt ‘The things you said’ en dat gaat ook nog wel; een zwaar, geladen nummer dat een sfeer aan de vooravond van een oorlog uitademt, enigszins gebouwd op een Kraftwerk-synthesizerriedel.
De rest is troep. Gewoon niks. Er gebeurt niks. Het pakt niet. Het bubbelt een beetje voort.
Tot afsluiter (van het originele album, zelfs de originele cd-release had al bonustracks die ik buiten beschouwing laat, bijvoorbeeld ook omdat een ervan een remix van een albumtrack is) ‘Pimpf’ dat dan ook weer een soort hidden track bevat. Zucht. Daar zit de meeste muziek van het hele album in, met wederom een nogal zwaar geladen motief.
Maar het beklijft niet.
Volgens mij vind ik Depeche Mode niet per se een slechte of oninteressante band. Maar de twee albums die ik heb moeten luisteren konden mij geenszins overtuigen, en dit al helemaal niet.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.