#162 The Prodigy – Music for the jilted generation (1994) 2/10

Music for the pillenslikkende generation

Ik had werkelijk geen idee wat ‘jilted’ betekent. Dus heb ik lekker ouderwets het woordenboek erbij gepakt en dat vermeldt ’to jilt’, jawel, met als vertaling: ‘afwijzen, de bons geven.’ Dat past dan weer perfect bij het jaar dat dit album uitkwam, in de hoogtijdagen van de (late) generation zero, enkele jaren na de val van de muur wat achteraf de mooiste tijd ooit was maar destijds door veel jongeren werd ervaren als een beetje een lege en nutteloze tijd. Oh boy, how wrong we were.

Dit kwam dus in hetzelfde jaar uit en in hetzelfde land als het vorige album. Er is bijna geen groter contrast denkbaar. Enerzijds spetterende rock ’n roll waardoor je levensvreugde, ook anno 1994, door het dak gaat (ging), anderzijds onwaarschijnlijk opgefokte teringherrie waarvan je alleen maar voor een trein wil springen.

Er valt volstrekt niet te luisteren naar dit album. En toch heb ik dat drie keer de volle 78 minuten gedaan. Om maar meteen dat laatste punt af te handelen: crimineel. Waarom? Hier was misschien nog wel een redelijk album uit te halen geweest als het tot de helft van de speelduur, een normale speelduur dus, was teruggebracht. Nu word je er stapelgek van.

Ik heb er al eerder bij stilgestaan bij een album dat ik nog slechter vond*: dit soort dansmuziek (?) is niet geschikt om thuis in je zetel te luisteren. Het is geen luistermuziek maar doe-muziek. En dan nog ben ik ervan overtuigd dat dit vooral werkt als je middelen gebruikt hebt waar ik geen ervaring mee heb. Een mens met een helder hoofd kan hier toch echt niet naar luisteren of van genieten? De muziek infiltreert het vocht tussen je hersencellen en zet daar een verrottingsproces in gang dat als je niet uitkijkt onomkeerbaar is.

En dan begint het album ook nog eens heel slecht. De eerste vier nummers kun je echt maar beter bij het grof vuil storten. Dan volgt de vermoedelijk grootste hit: ‘Voodoo people’. In de categorie alles is relatief is dat veruit het beste nummer van het album. En daarna houdt het album een iets hoger niveau vast. Ook de andere twee hits (?) zijn redelijk oké, ‘Poison’ en vooral ‘No good (start the dance)’. Ik vermoed dat ik deze nummers ken van Studio Brussel destijds, en dat ik er op zondagochtend op de tijd dat ik tot een paar jaar daarvoor in de kerk zou hebben gezeten naar moest luisteren in ‘De Afrekening.’ Ik zou niet weten waar ik dit anders van ken. Het programma bestaat nog altijd, zie ik. Misschien nog eens naar luisteren, hoewel ik vrees dat ik aan de hedendaagse muziek weinig plezier zal beleven.

*Toch apart. Ik heb het er al een tijd niet meer over gehad, maar ik hou dus een playlist bij met van elk album één nummer, wat een totaal eclectische maar verrassend aangename mix oplevert. Ook de muziek die ik niet trek heeft daar vaak een prima plekje en jawel, dat geldt ook voor ‘Madrugada eterna’ van The KLF – één zo’n nummer is best te doen, in een breder verband.

Nee jongens. Ik snap ergens nog wel de historische relevantie van deze plaat. Maar vooral en nogmaals: hier kun je thuis echt niet naar luisteren. Laat staan 78 minuten lang.