Die van mij is beter!
[Podcast-voorbereiding (1001 Album Complaints episode 281) te verschijnen 12 oktober 2026]
Ken je dat? Dat je automatisch een voorkeur hebt voor wat je zélf ontdekt hebt boven wat aan je wordt opgedrongen? En daarbij hoort trouwens ook dat bekende gevoel dat als je zelf iets obscuurs hebt ontdekt dat je geweldig vindt alle charme er vanaf gaat als het grote publiek het ontdekt. Alsof het bezoedeld is. Dat tweede is hier niet aan de hand, dat eerste megavetsuperveel.
Ik heb ergens geschreven dat het niet helemaal waar is dat ik totaal geen achtergrond in die muziek heb, omdat ik daadwerkelijk een stuk of drie hip-hopalbums bezit. Wel enigszins ruim gedefinieerd, maar yes en waarachtig. Een van die drie is het debuutalbum van de New Yorkse avant-gardistische semi-hip-hopact Soul Coughing: ‘Ruby vroom’. Zoals bij bijna alle nieuwe muziek uit deze periode (1994) kwam het tot mij via Studio Brussel. ‘Down to this’ en ‘Is Chicago, is not Chicago’ waren alternatieve hitjes op het onvolprezen Belgische radiostation. Dus dat album kocht ik. Nog niet zo lang geleden heb ik het nog eens geluisterd. Die hits zijn geweldig, niet in de laatste plaats door de pompende contrabas. Maar het album als geheel, meer dan een uur durend, is best een taaie luisterpartij. Te lang, net iets te weinig dynamiek. En dat hip-hopkarakter gaat uiteindelijk vervelen of tegenstaan.
Toen was voor mijn projectje of eigenlijk voor de podcast ‘1001 Album Complaints’ dit album aan de beurt. Ik herinner me de bandnaam en had een vaag beeld dat het wat hippe funky shit was, niet echt mijn ding. Een beetje à la Beck maar misschien iets meer muziek. Ik zat er niet ver vanaf. Maar het staat veel en veel dichter bij Soul Coughing. Er zijn verschillen, maar de overeenkomsten zijn enorm groot. Het meest opmerkelijk is ‘Blues music’ dat in het begin wel een kopie lijkt van ‘Sugar free jazz’ van Soul Coughing. Mijn eerste vrees was dat ‘mijn band’ een schaamteloze kopie van het wellicht wat bekendere G. Love & Special Sauce was.
Maar nee, dat ligt ingewikkelder. Beide debuutalbums stammen uit 1994. Dat van het uit Philadelphia afkomstige G. Love & Special Sauce kwam iets eerder uit, in mei. Toen zat het New Yorkse Soul Coughing, wier album in september uitkwam, al in de studio. De bands zullen elkaar ongetwijfeld hebben gekend en in zekere zin elkaar hebben beïnvloed, ze waren allebei bezig met hip-hopachtige vocalen combineren met meer traditionele muziek en vooral meer organische instrumenten. Maar het moet een parallelle ontwikkeling zijn geweest. Bij Special Sauce staat de gitaar centraal, terwijl bij Soul Coughing zoals gezegd de bas een erg prominente rol speelt.
Die gitaar, dat is het werk van bandleider G. Love. Dat is uiteraard geen naam, de man heet Garrett Dutton en werd in 1972 geboren in Philadelphia. Net iets ouder dan ik dus, hij was nog jong toen dit uitkwam. Naar eigen zeggen is de muziek voor een belangrijk deel op blues gebaseerd. Nu ja. Wat mij betreft past er maar een woord bij dit album: lijzig.
Ik vind het heel taai om naar te luisteren. Het is niet zo dat er niets gebeurt, bij een paar nummers schrik je zeker wakker. Ik noem ‘Shooting hoops’ en ‘Garbage man’. Met name in dat laatste nummer is het gitaarwerk niet verkeerd. En dan is er de hitsingle ‘Baby’s got sauce’. Dat heeft een behoorlijk oorwurm-gehalte. Er staan veel dieptepunten tegenover. ‘This ain’t living’: mijn god.
Maar ook de genoemde hoogtepunten zijn vooral lijzig. Er is gewoon geen ander woord voor. Het is net alsof drummer Chuck Treece bij de opnames continu zo stoned was als Peter Tosh – die naar verluidt een pond marihuana per dag rookte, wat dan vermoedelijk weer niet waar is – en onbewust alles in een lager tempo speelde dan afgesproken. Je wil als luisteraar soms de snelheidsknop van Spotify een kwartslag naar rechts draaien. Het zuigt bijna onder je schedel, zo tergend traag gaat het allemaal.
Nee, dit kon mij niet heel erg bekoren. Maar ik moet wel toegeven dat met meerdere luisterbeurten mijn appreciatie omhoog ging. Geen 2 voor G. Love maar zo maar het dubbele cijfer. Als ik nu ook wiet ga roken ga ik het misschien nog een keer verdubbelen en komt het op een acht!
Eh nee, dat ga ik niet doen. Ik denk vooral: die cd die ik heb is leuker, vooral omdat de hoogtepunten veel hoger reiken. Maar ook de gemiddelde track is beter. En voor een keer kijk ik stiekem naar allmusic.com die Soul Coughing (4,5) beduidend beter waarderen dan G. Love (3). Joepie, ik heb gelijk, het is door een onafhankelijke bron bevestigd. Hoewel het geen zin heeft om te palavaren over de misschien wel duizenden albums die ook wel op de lijst hadden gekund heb ik google laten zoeken waarom G. Love wél op de lijst staat en Soul coughing niet. En dat leverde een verrassend interessant antwoord op, blijkbaar kan AI in de meeste obscure hoekjes van het www theorieën vinden over de redenen waarom Dimery & Co albums in het boek opnamen – het boek zelf geeft daar totaal geen duidelijkheid over. Reden 1 zou zijn dat G. Love een moderne variant op traditionele muziek (delta blues) is en daar is Dimery dol op. Nu ja. Reden 2 dat G. Love destijds in de Engelse muziekpers vriendelijker werd bejegend – interessant want afgaande op allmusic en ook op bronnen van nu neigt de kritische muziekpers toch wat meer naar het veel obscuurder Soul Coughing. Ergens op allmusic werd het blijkbaar zelfs een van de beste debuutalbums van de jaren negentig genoemd, nogal een hoge lat, maar goed. Reden 3: Dimery kickt nogal op commercieel succes en dat is een no-brainer: G. Love heeft in elk geval meer dan 500.000 albums verkocht (goud in de VS), terwijl Soul Coughing volgens wikipedia destijds op 70.000 exemplaren bleef steken. Opmerkelijk weinig voor een album waarvan inmiddels een ’30th anniversary edition’ is uitgekomen.
De podcastheren die een geschiktere leeftijd hadden toen dit uitkwam én hip-hopminded zijn zullen wel een heel andere mening zijn toegedaan. Maar ja, dat is het leuke, toch? Ieder zijn ding, ieder zijn perceptie. Dat maakt onze wereld juist zo mooi, terwijl de algemene sfeer er tegenwoordig zo naar neigt dat iedereen dezelfde mening moet zijn toegedaan en dat iemand die een andere mening over willekeurig welk onderwerp heeft een vijand is.
En dat is heel treurig.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.