Synthpop met matige synths en nog matiger pop
Ik bezit dit album, gekocht – zoals zovele – vanwege de opname in de lijst en geïntrigeerd door wat het zou zijn. Ik ben er nooit echt vriendjes mee geworden en na de herhaalde relatief intensieve luisterbeurten van de afgelopen dagen is dat niet beter geworden. Het verhaal achter dit album is interessant, een stuk interessanter dan de muziek. Hoewel niet zo spectaculair als de mythe, die luidt dat de Schotse fabrikant van high-end hi-fi-apparatuur Linn Products – niet te verwarren met het Amerikaanse Linn Electronics, het bedrijf achter de legendarische drumcomputers uit de jaren tachtig – de band contracteerde om muziek op te nemen die bij uitstek geschikt was om de superieure geluidskwaliteit van hun apparatuur te demonstreren. Het is wel waar dat dit debuutalbum van de band werd uitgebracht door dochteronderneming Linn Records en het is ook waar dat Linn platen wilde uitbrengen die goed klonken (audiofiele platen, dus). En het is ook waar dat de mensen van Linn onder de indruk waren van de demo’s van de band toen die in de studio werden afgespeeld op Linn apparatuur.
Is het dan ook een plaat die opmerkelijk goed klinkt? Nou, dat is een lastige kwestie. Want dit is een plaat uit 1984 en we weten inmiddels allemaal dat die tijd niet de geschiedenis in is gegaan als oorsprong van de meest fantastisch klinkende muziek. Toch, als zodanig is de klankkleur voor de tijd inderdaad wel bovengemiddeld, het is niet de holle galm waar bijna alle muziek uit die tijd in wegkwijnt. Maar het klankenpalet is wel heel erg 1984, en het feit dat de band uit drie leden bestaat die allemaal synthesizer (naast bas (Robert Bell), zang en gitaar (Paul Buchanan) en keyboards (Paul Joseph Moore)) als instrument op de credits hebben staan helpt ook niet. Het album is dus vergeven van de synthesizerklanken en het jammere aan de plaat is dat ze eigenlijk niks spannends of spetterends doen met al die synths, wat in theorie wel kan (denk Gary Numan, Kraftwerk, ABC, O.M.D. et cetera).
De plaat kabbelt gewoon bijna 38 minuten voort en is dan na een van de twee diepste dieptepunten opeens afgelopen. De luisteraar schrikt wakker van het verdwijnen van de slaapverwekkende achtergrondruis. Die twee dieptedieptepunten zijn ‘Easter parade’ en het bedoelde slotnummer ‘Automobile noise’. Na de zoveelste luisterbeurt viel het kwartje: de heren hebben goed geluisterd naar de Berlijnse trilogie van David Bowie en in den brede naar het werk van Brian Eno. De twee genoemde nummers hebben iets van ambient gemurmel en dat is net zo negatief bedoeld als het klinkt.
Het nummer dat er torenhoog bovenuit springt is de single waar de band nog steeds bekend om is: ‘Tinseltown in the rain’. Dat is een vrij aardig popnummer, met afstand het meest up-tempo – als in: mid-tempo – nummer van deze verzameling. De ploppende basgitaar is het meest organische geluid van het hele album, ook al neigt het een beetje naar de typische jarentachtig-zeepsopbas die we kennen van Paul Simons ‘Graceland’. Het enige andere nummer dat de luisteraar een beetje wakker houdt is ‘Stay’ waarin we zowaar ook een beetje gitaar horen. Dat instrument speelt ook een rolletje in ‘Heatwave’, maar dat nummer lijkt op een oude auto die gestart wordt zonder de choke te gebruiken en die vervolgens zes en een halve minuut voorthobbelt zonder ooit op gang te komen.
Het centrale thema is duidelijk: kabbel kabbel kabbel. Toevallig moest ik vandaag denken aan ABC’s ‘The lexicon of love’. Ongeveer dezelfde tijd, ook een en al synths, maar wat een contrast. Wat een energie en speelplezier spat daarvan af. Het is een van de aangenamer verrassingen van de bijna 190 albums die ik nu heb becommentarieerd.
Tot mijn verbazing hebben deze Schotse slaapneuzen het tot 2004 volgehouden, zo te zien zonder onderbreking. Tot mijn nog groter verbazing was hun tweede album ‘Hats’ blijkbaar een groter commercieel succes inclusief (relatieve) hitsingle in VK en VS. Dat is volgens mij volledig verloren gegaan in de verbrande annalen van de popmuziek.
Nee sorry, niet meteen een aanrader dit album. Luister gerust naar ‘Tinseltown in the rain’ maar denk dan niet “ik wil de rest ook horen”.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.