#155 Stevie Wonder – Innervisions (1973) 7/10

Little Stevie does it again

Het kleine wonderkind (pun intended, duh) kwam al een keer eerder aan de beurt met het hieraan voorafgaande album, ‘Talking book‘. Het is grappig om terug te lezen wat ik daar – net iets meer dan een jaar geleden – over schreef. Wat nog frappanter is, is dat ik de openingsalinea van toen (bijna) gewoon kan kopiëren:

Om een keer met de conclusie te beginnen: deze keer geen heiligschennis, dit is gewoon lekkere muziek die ik, hoewel helemaal niet mijn ding, best kan waarderen. Ik twijfel wel tussen een 7 en een 8, het is echt een 7,5, maar dat ronden we maar een keer vriendelijk af.

Nou, geen speld tussen te krijgen. Er zijn wel verschillen hoor, ik denk dat dit album wat evenwichtiger is. Echte dieptepunten zijn er niet en de hoogtepunten zijn ook wel wat minder hoog dan op ‘Talking book’. Het is een prima luisteralbum. Het blijft fascinerend waarom ik de muziek van Wonder, of toch in elk geval zijn muziek uit deze periode, zo goed pruim. Het laveert tussen alleen maar genres die mij niet aanstaan. Op dit album flirt Wonder zelfs een paar keer, met name in de ballads (‘Visions’ en ‘All in love is fair’), met het zingend huilen dat met name moderne R&B zo kenmerkt én mismaakt. Wonder blijft nét binnen de lijntjes van het aangename. Dat hangt denk ik samen met de precies de reden waarom ik Wonder wel kan waarderen. Hij is onmiskenbaar een muzikaal beest, een van de grote multitalenten van de moderne muziek. Hij heeft gevoel voor muziek en dus klopt het bijna altijd wat hij doet.

Toch rond ik deze keer af naar beneden. Zoals gezegd zijn de hoogtepunten wat minder hoog, waarbij voor mij ‘Higher ground’ erbovenuit steekt. Jawel, daar is de klepperende Hohner Clavinet weer. Wat een uniek geluid is dat toch. Je moet er spaarzaam mee omgaan, maar als je het goed inzet dan is het een wapen.

Het naar beneden afronden heeft ook te maken met de dingen die misgaan. Opener ‘Too high’ is een van de betere nummers, maar het zoetsappige koortje en de piepende mondharmonica zijn geen esthetische hoogtepunten. Maar soit. Erger is ‘Living for the city’ – wederom als zodanig een van de betere nummers van het album. Het begint superspannend en meeslepend, mooi agressief gezongen. Maar het duurt drie minuten te lang, minstens drie minuten. Er gebeurt gewoon te weinig om ruim zeven minuten te rechtvaardigen. In ‘Golden lady’ is het belachelijk lelijk opgenomen drummen weer terug waarover ik ook klaagde bij ‘Talking book’. Wat is dat toch?

Opmerkelijk genoeg kan ik de ver buiten mijn comfortzone geplaatste ballad ‘All in love is fair’ behoorlijk waarderen. Afsluiter ‘He’s misstra know-it-all’ is een meer dan aardige song op een lome funky beat. Eén nummer moeten we dan nog noemen, want het is misschien wel het bekendste van het hele album. Maar niét in deze – originele, uiteraard – uitvoering: ‘Don’t you worry ‘bout a thing’. Maar als ik afga op wikipedia zou het vooral in Nederland weleens zo bekend kunnen zijn. De cover door de Britse elektronische band Incognito uit 1992 werd namelijk vooral hier een enorme hit die in de meer dan dertig jaar sindsdien nog steeds overal opduikt. Dit origineel is behoorlijk anders, want enigszins tot mijn verbazing wordt het nummer gedomineerd door een latin-feel.

Al bij al is dit wederom een heel prima album dat aangenaam is om naar te luisteren, knisperende hi-hat of niet. Het spettert alleen net wat minder dan ‘Talking book’ dus een puntje minder is een passend eindoordeel.