#1023 (191) Sinéad O’Connor – I do not want what I haven’t got (1990) 3/10

Als je nothing compares het beste nummer blijkt te vinden…

[Podcast-voorbereiding (1001 Album Complaints episode 287) te verschijnen 23 november 2026]

Kijk. Natuurlijk verschillen smaken, nogal heel erg zelfs. En natuurlijk verschuiven smaken in de loop der tijd. Zie jezelf terug vijfendertig jaar geleden en je lacht je een pisbreuk om de kleren die je toen droeg. Nou ja, in mijn geval ligt dat nog wat pijnlijker dan bij de meeste mensen, maar daar kan ik een zwaar depressieve semi-autobiografische roman over schrijven, wat we niet nu gaan doen.

Nee, waar het nu om gaat: natuurlijk luisteren wij nu met andere oren naar muziek dan de mensen in 1990. Maar ik kan me niets maar dan ook niets voorstellen bij de theorie dat in 1990 (co-)producer Nellee Hooper en singer-songwriter, producer en verantwoordelijke voor de meeste instrumenten Sinéad O’Connor ‘I am stretched on your grave’ luisterden en tegen elkaar zeiden: “zo hei, hebben wij effe een lekker nummertje gemaakt, en wat klinkt dat als een tierelierende klok”.

Dat kan gewoon niet.

Dat kan echt niet.

Dit album is opgenomen in de laatste twee jaren die met een 8 begonnen en kwam uit in het eerste jaar dat met een 9 begon. Het gaat hier bij elk album uit dat eerstgenoemde decennium over de klank. Dat heeft vaak twee aspecten: het geluid als zodanig, en de productiekeuzes qua instrumentarium die op zijn zachtst vaak dubieus zijn. Dat eerste speelt hier eigenlijk helemaal niet. Sterker, dit album klinkt warm en goed. Dat tweede… Tsja, luister naar ‘I am stretched on your grave’. Ik daag iedereen uit om een lelijker klinkende drumcomputer te vinden. [Overigens: een loop gebaseerd op ‘Funky drummer’ van James Brown. Tsja.] Asjeblieft, laat het me weten. Ik zet er een fles op dat het je niet lukt. Het is gewoon afschuwelijk. Dat hele nummer is afschuwelijk met zeikende zang, veel te melodramatisch, veel te hard. Het zal me een reet roesten dat het een 17e-eeuws Iers gedicht is dat in 1979 door een of andere componist (Philip King) op muziek is gezet. Het is echt gewoon kutmuziek. Het diepe dieptepunt van deze plaat die er wel meer heeft. Het enige enigszins leuke is dat er een Keltisch melodietje langskomt, maar dat klinkt dan weer te veel alsof het uit een doosje komt (wat uiteraard ook zo is – er komt veel uit een doosje; natuurlijk, het is 88-89, daar hadden we het net over).

Wat veel beter klinkt en toch uit een doosje komt: de strijkersarrangementen. Met name in opener ‘Feel so different’ en het afsluitende titelnummer klinkt dat verbazingwekkend goed. Dat zijn tot mijn verbazing in mijn ogen twee van de betere nummers. Net als, tot mijn ultieme verbazing, de wereldberoemde single ‘Nothing compares 2 U’, wat dan weer geschreven is door Prince. Het valt me echt mee, in deze context. Dat geldt weer helemaal niet voor de pseudo-Keltische keyboardbombast van ‘Three babies’ en nog minder voor het daaropvolgende ‘The emperor’s new clothes’. Dat laatste moet een soort rocknummer voorstellen en dat pakt niet minder dan lachwekkend uit. Alsof la O’Connor een leren broek aantrok en een AC/DC-T-shirt uit de kast trok toen ze de studio inging en tegen de band zei: vandaag gaan we rocken. Nu ja, de band… We horen weer een computer die uit eenen en nullen bestaat – denk ik, want er staat wel een credit voor drummer John Reynolds op wikipedia. Nou, dat is bijna nog erger.

Dit nummer klinkt trouwens een beetje Cranberries-achtig, maar dan met de gitaren niet zoals bij Spinal Tap naar 11 gedraaid maar teruggedraaid naar 2. Het moet niet te ruig worden hè. In dit nummer laat O’Connor ook haar stem het meeste klepperen, zoals ik dat noem – heen en weer gaan tussen zangstem en falset maar dan met geluid, zodat je zo’n rare piep op de overgang krijgt. Heel lelijk.

Bah.

Vanaf ‘Nothing compares 2 U’ verbetert het album flink. ‘Jump in the river’ is een veel geslaagder poging om een beetje een rocksound te krijgen, terwijl ‘You cause as much sorrow’ juist een vrij geslaagde akoestische-gitaar-popsong is. Eigenlijk vermoedelijk het genre waar O’Connor het beste tot haar recht komt. Maar dat is mijn mening. In ‘Last day of your acquaintance’ schuift het timbre op van pop richting folk, maar ook dat heeft meer muziek dan de eerste helft van het album. Alleen hebben we daar dat vreselijke geklepper in de uitroep ‘oh-oh-oh’. Acquired taste, zullen we maar zeggen. Dat O’Connor op zich echt kan zingen en zeker geen onaangename stem heeft, voor mij misschien de grootste verrassing, horen we in het al genoemde slotnummer.

Ik zag enorm op tegen het beluisteren van en beschouwen over dit album. Het was eerlijk gezegd minder erg dan ik van tevoren gedacht had, en mijn waardering is zelfs iets gestegen met meerdere luisterbeurten. De eerste luisterbeurt was in de auto, op weg om mijn fiets op te halen bij de fietsenmaker in België, en ik dacht even dat ik het überhaupt niet zou gaan trekken. Juist die keer was ‘Nothing compares 2 U’ een beetje mijn redding en zoals gezegd: daarna wordt het album ook wel beter. Vooral dat tweede tot en met vijfde nummer maken dat de beoordeling toch echt bij een zware onvoldoende blijft steken.


Ontdek meer van ivo-habets.nl

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.