#1022 (189) The Sonics – Here are the Sonics!!! (1965) 7/10

Proto-whatever

[Podcast-voorbereiding (1001 Album Complaints episode 286) te verschijnen 16 november 2026]

Natuurlijk weten we inmiddels dat de muziekgeschiedenis een veel erratischer pad heeft afgelegd dan “en toen brachten de Beatles album/single A uit en toen de Stones album/single B en van daaruit gaat het in een rechte lijn naar 1967 toen Hendrix debuteerde en toen kwam in 1969 het debuut van Black Sabbath uit” et cetera. Ontwikkelingen in muziek vonden natuurlijk ook gelijktijdig plaats (zoals Blue Cheer in de VS en Deep Purple in het VK vrijwel tegelijkertijd debuteerden, op de voet gevolgd door Led Zeppelin, terwijl het onwaarschijnlijk lijkt dat ze elkaar beïnvloed hebben), niet in een rechte lijn, met vergeten zijpaadjes of kiempjes die pas veel later weer tot ontwikkeling kwamen. Waarbij het maar de vraag is of die kiempjes (zoals dit album) daadwerkelijk van invloed zijn geweest op de latere bloeiperiodes (zoals de punkbands van circa tien jaar later). En dan hebben we om de muziekgeschiedenis te reconstrueren vrijwel alleen de opgenomen en uitgebrachte albums, want hoeveel vernieuwende bands zouden er niet zijn geweest die, al is het omdat ze té ver afweken van de mainstream, nooit aan het stadium zijn toegekomen om muziek in een heuse studio op te nemen en uit te brengen op een heus platenlabel? Dat was destijds toch echt vrijwel noodzakelijk om niet vergeten te worden, dertig jaar later werd het met het ontluikende internet een stuk makkelijker om muziek wereldwijd te verspreiden.

Dit is waarschijnlijk nooit veel verder dan thuisstad Seattle gekomen. Jawel, dezelfde stad waar iets meer dan twintig jaar later een beter gedocumenteerde muzikale vernieuwing plaatsvond. Muzikaal vernieuwend was dit zeker anno 1965, ronduit revolutionair zelfs. Het is de reden waarom ik dit album heel moeilijk te beoordelen vind. Want ik wil dit heel graag spectaculair goed vinden vanwege dat revolutionaire karakter, maar dat is het gewoonweg niet.

Je hoeft alleen het openingsnummer van dit album te luisteren om verbijsterd achterover te vallen. Je weet niet wat je hoort, wetende dat dit album in 1964 werd opgenomen en uitgebracht in 1965. De muziek heeft een rauwe energie en kracht die pas een jaar of vijf later gemeengoed werd in muziek, of eigenlijk nog steeds niet gemeengoed maar in elk geval vaker voorkwam, bij goed verkopende bands (zie hierboven). Dit is hartstikke garage rock. Het album is een voorloper van dat (nauwelijks te definiëren) genre, van proto-punk en punk uit de jaren zeventig, is een pionier in een lo-fi-benadering van muziek en is gewoon uniek, voor eerste helft jaren zestig. Hoewel, wacht maar tot het een jaar later verschenen ‘Black Monk time’ van The Monks aan de beurt is…

Goed, het klinkt energiek, rauw, ruw en puur dus. Het probleem dat ik met dit album is zit ‘m vooral in de songkeuze. De originele nummers zijn ruimschoots de hoogtepunten van het album, met opener ‘The witch’ als duidelijkste uitschieter. Die eigen nummers werden geschreven door ‘zanger’ (schreeuwer zou een betere term zijn, een van de vele vernieuwende kenmerken) Gerry Roslie, die ook de toetsen voor zijn rekening neemt. Vooral in dat openingsnummer horen we gitarist Larry Parypa flink tekeergaan. Nee, hij is geen virtuoos, maar wederom: zijn manier van spelen was ongekend anno 1965 laat staan 1964. Bassist Andy Parypa was ongetwijfeld een broer (geen van de leden heeft een wikipedia-lemma, dat zegt ook iets). Een veel grotere rol op dit album heeft echter saxofonist Rob Lind, die de rockabilly-roots van de muziek onderstreept. Het kan net, vind ik, mijn hekel aan saxofoon in rockmuziek doet mij niet uit mijn vel springen. De drummer heette trouwens Bob Bennett, dan zijn we compleet. Halverwege het album is er trouwens een merkwaardig moment. Wellicht dat dit zo is gedaan omdat hier van origine de overgang van kant A naar kant B was. Kant A eindigt met cover ‘Have love will travel’ en B opent met origineel ‘Psycho’. Op de cd, zonder kantwissel, gaan die nummers naadloos in elkaar over. Wat heet, naadloos is zacht uitgedrukt. Het tweede nummer, dat overigens boeiender is, lijkt bijna een cover van het eerste. Curieus.

Het probleem van het album zit ‘m dus niet in de originele nummers maar in de vele nogal obligate – met de oren van nu – rock ‘n’ roll-covers. ‘Do you love me’, ‘Roll over Beethoven’, Money (That’s what I want)’, ‘Walking the dog’ en ‘Good golly miss Molly’, tsja, dat kennen we wel, toch? En als de Beatles en de Stones bij het spelen van dat soort liedjes waren blijven hangen, dan waren ze nooit zo beroemd laat staan invloedrijk geworden.

Dus bij de Sonics hoeven we daar ook niet van onder de indruk te zijn. Dit album werd in 1999 heruitgegeven en heeft waarschijnlijk daar meer zijn faam aan te danken dan aan de originele release. Ik zie nu pas dat de laatste vier nummers van de cd enkel op die re-issue staan en dat het originele album dus een spetterende net-niet-29 minuten duurde. Misschien had ik me beter tot dat origineel kunnen beperken, want nu heb ik dus ook vijf keer naar afsluiter ‘The Village idiot’ (oftewel: ‘Jingle bells’ gespeeld/gezongen door echt of gespeelde starnakelzatte en/of aan de pillen zijnde idioten) geluisterd. Tsja. Ook daarmee waren de Sonics mogelijk uiterst vernieuwend. Van die grappig bedoelde plaatafsluiters (de helium-debiliteit van Supergrass kwam al langs). Als het ook nog een hidden track was geweest…

Een 8 voor de originaliteit en een 6 voor de matige covers, dat maakt met een 7 een mooi cijfer (en dus vier ballen).


Ontdek meer van ivo-habets.nl

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.