Non, merci
[Podcast-voorbereiding (1001 Album Complaints episode 285) reeds verschenen 9 november 2026, niet geluisterd]
Het is niet aan mij om te bepalen wat punk is en wat niet. Ik heb er een idee bij, dat zit in mijn hoofd, en daar kan iedereen een andere visie op hebben. Maar andersom kan een band van zichzelf roepen dat ze punk maken of door punk geïnspireerd zijn terwijl dat slaat als een tang op een varken. Ik citeer – volgens wikipedia – bandlid Johanna Fateman die stelt dat ze met de instrumentatie ‘girl-punk scorn’ wilden tonen, en datzelfde wikipedia-lemma noemt als invloeden 1960s pop, punk rock and lo-fi new wave.
Tsja.
Weet je.
Het gaat hier niet om de hokjes hè. Sterker, dit soort kunstprojecten (meer dat dan een band) zijn waarschijnlijk juist bedoeld om door alle hokjes heen te breken, en male chauvinism in het bijzonder. Dat laatste, daar is trouwens zeer zeker helemaal niks mis mee. Zoals altijd laat ik de (nogal radicaal) feministische lading van dit album voor wat het is.
Maar is het dan nodig om vals te zingen, vals gitaar te spelen, spuuglelijke gitaarsounds te gebruiken, een zo mogelijk nog lelijker klinkende drumcomputer de basis te laten zijn van letterlijk alle nummers (er komt hier geen drummer van vlees en bloed aan te pas) en om het laatste deel van het album te laten bestaan uit bliepjesmuziek?
In de jaren negentig was er in de VS een enorme punk revival die op deze lijst in elk geval door Green Day en The Offspring wordt vertegenwoordigd.
Dat klinkt anders hè.
Nu zit ik toch over hokjes te zeiken. Het punt is: als het echt op punk had geleken had ik het vermoedelijk leuk gevonden, maar dit komt niet verder dan een paar nummers – opener ‘Deceptacon’ en het daaropvolgende ‘Hot topic’ en ‘Let’s run’ – die inderdaad een beetje de frisse energie gespeeld met stevige gitaren van punk benaderen. Maar ‘Phanta’ en alle nummers vanaf ‘Friendship station’ zijn gewoon bliepjesmuziek. En niet heel best.
Bij de bespreking van The Adverts met hun signatuurnummer ‘One chord wonders’ (dat een structuur met zes akkoorden heeft) ging ik in op de vaak wat overdreven aangezette do-it-yourself, self-educated status van punk. Stiekem spelen de meeste bands, althans degene die we nu nog kennen en luisteren, helemaal niet zo slecht. Weleens naar Elvis Costello en zijn bandleden geluisterd? Hier horen we in ‘Eau d’bedroom dancing’ en later in ‘My my metrocard’ iemand gitaar spelen op een manier dat ik denk: “als ik de tijd zou hebben die deze dames hadden zou ik dit niet veel slechter klinkend kunnen spelen.” Het is misschien niet vals, maar heel houterig gespeeld en met een sound die gewoon niet op een album thuishoort.
Is het dan alleen maar troep? Och, sommige nummers zijn wel catchy. Het album opent energiek en het genoemde ‘Let’s run’ doet je voet wel wiebelen. Het computernummer ‘Phanta’ heeft best een aardige melodie – maar wordt o zo lelijk gezongen – en slotnummer ‘Les and Ray’ heeft een soort meeslepende melancholieke feel. Dat kan er allemaal wel mee door.
En dan krijg je de op muziek gezette powerpoint ‘Slideshow at Free University’. Tsja, weet je, hoort dit kunstproject niet eerder thuis in een kunstgalerie met conceptuele kunst dan in een lijst van albums die je geluisterd moet hebben?
Geef mijn portie maar aan fikkie.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.