Bliepjes met kabouterzang
Goeiedag zeg wat een kutmuziek.
Dit is buiten de genres waar ik nu eenmaal moeite mee heb met grote voorsprong de meest verschrikkelijke plaat waar ik tot nu toe naar heb moeten luisteren. Nu ja, luisteren… “Waardoor ik mij heb laten teisteren” is een betere beschrijving. Paul Simons Graceland is een feestje in vergelijking hiermee. Een zeepsopbas, domme ritmes en mislukte culturele appropriatie is misschien niet mijn ding, maar alles beter dan vage bliepjes waarover alleen wat hysterisch gepiep en geschreeuw over de luisteraar wordt uitgestort. Bijna 56 minuten sonische bagger zonder veel muziek.
Even een stap terug. Ik was hier eerlijk gezegd best benieuwd naar. Toen dit album en de voorafgaande drie uitkwamen zat ik zoals al vaak aangehaald in de fase dat ik nieuwe muziek opzoog, tijdschriften en primitieve websites las, concerten bezocht inclusief randjes-festivals. Toch heb ik de muziek van Björk (Gudmundsdóttir, waarbij de eerste d zo’n IJslandse th-d is, met slisklank dus) ver links laten liggen. Natuurlijk kwam het langs op de radio en dat vond ik blijkbaar niks. Tegelijkertijd stond de hele high-brow leftisch muziekpers vol met jubelverhalen over hoe ongelofelijk gaaf goed indrukwekkend fenomenaal fantastisch driehonderdmiljoen-keer-beter-dan-the-Beatles-vermenigvuldigd-met-Led Zeppelin en onwaarschijnlijk ongekend fabuleus de muziek van Björk wel niet was. Welnu, in het kader van het projectje maar eens onbevangen luisteren.
Mijn god.
Ik kan het eigenlijk niet eens opbrengen om er drie luisterbeurten aan te wijden. De derde keer speelt nu, maar die ga ik niet volmaken. Het is gewoon helemaal niks. Wat computerbliepjes. De enige muziek die af en toe te ontdekken is zijn wat synthesizerklanken die een soort belgeluid maken. Alleen maar van die stuiterende triphop-nepdrums. En de stem van Björk. En anders dan bij andere albums de laatste tijd van meer of minder beroemde zangeressen is dat echt niet wat me het meeste tegenstaat.
Het is vooral dat irritante geluid dat voor muziek moet doorgaan. Begeleidingsmuziek, want de muziek zelf is niks, het is alleen maar behang voor de bloemetjes die Björks zang zouden moeten vormen.
Het album bestaat uit elf dieptepunten – nu ja, het instrumentale ‘Frosti’ valt dan nog steeds enigszins mee – en als enige enigszins luisterbare nummer het slotnummer ‘Unison’. Björks vrij indrukwekkende zang daarin is met afstand het meest aangename dat in de hele 55 minuten te horen is.
Hoe kunnen mensen hier voor hun plezier naar luisteren?
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.