#1016 (166) (Kevin Rowland &) Dexy’s Midnight Runners – Too-rye-ay (1982) 7/10

Een plaat die je kunt ruiken

[Podcast-voorbereiding (1001 Album Complaints episode 277) verschenen 14 september 2026]

Ik dacht, ik doe weer eens met de podcast mee. Veel aan het reizen, dus veel podcast-tijd. Ik ga ervan uit dat de heren gehakt gaan maken van dit album, want toegegeven: het is niet allemaal even toonzuiver en toonvast (de viool in ‘Liars A to E’…), en het is een typisch voorbeeld van muziek die tot op zekere hoogte weerklank vindt aan deze kant van de grote blauwe vlek maar helemaal niet aan de andere kant. Dexy’s, zoals ik ze verder zal noemen, zit qua tijd ergens in de new wave maar heeft daarbinnen wel een vrij bijzonder geluid. De new wave of alternatieve pop, whatever, wordt hier gemengd met folk-elementen en een nadrukkelijke portie soul. Dat zien we terug in de titel van het openingsnummer: ‘The Celtic Soul Brothers (more, please, thank you)’. Celtic soul dus, waarbij we soulelementen mengen met keltische muziekelementen. En ja, zoals als het goed is elke lezer weet horen we dus nadrukkelijk viool en koperblazers op dit album.

Dat weet elke lezer, want je moet wel heel erg onder een steen hebben geleefd de afgelopen 44 jaar wil je het bekendste nummer van dit album niét kennen: ‘Come on Eileen.’ Het is zonder twijfel een van de meest immediately recognisable nummers van de jaren tachtig, misschien wel aller tijden. Een vrolijk popnummer met een jankende viool als drijvende kracht en de uit miljoenen herkenbare stem van Kevin Rowland die het nummer verder draagt.

Met Kevin Rowland hebben we de enige belangrijke naam uit de band genoemd. Een beetje oneerbiedig gezegd is Dexy’s gewoon de begeleidingsband van zanger/gitarist Rowland. Daar komt de fysieke verschijning bij: iedereen van mijn leeftijd (of ouder) denkt bij het horen van Dexy’s Midnight Runners of de titel ‘Come on Eileen’ meteen aan die reus in die tuinbroek (‘dungarees’). Als je foto’s van de band en Rowland uit die tijd ziet, dan ruik je hem bijna. En dat is geen frisse geur. Googel de cover van de single Eileen maar. Dit zijn iconen van de punk- en kraakbeweging die zichtbaar een bijzonder kruidige zweetlucht meedragen, aangevuld met waarschijnlijk andere kruidige geuren. Rowland kwam na het uiteenvallen van Dexy’s in serieuze problemen door drugsverslaving(en). Nogal spraakmakend is trouwens de cover van het solo-album ‘My beauty’. Niet omdat crossdressing niet zou mogen, maar eh, dit is geen stijlicoon meer zoals eerder.

Anyway, Rowland is dus van Ierse afkomst en dat is duidelijk hoorbaar in de muziek. Genoeg geluld, hoe zit het met de muziek? Ja, die is echt niet onaardig. Wisselvallig, dat vooral, met een stel hoogtepunten als ‘Let’s make this precious’, de Van Morrison-cover ‘Jackie Wilson said (I’m in heaven when you smile)’, het dynamische ‘Until I believe in my soul’ waarin zelfs wat jazzy passages zitten met fraai baswerk, en natuurlijk ‘Come on Eileen’. Maar ja, daar zijn ook de dieptepunten: ingeklemd tussen ‘Precious’ en ‘Jackie Wilson’ zit ‘All in all (this one last wild waltz)’. Geez… Het al genoemde ‘Liars A to E’ is echt pover. De nummers waarin de soul-kant het wint van de folk-kant en een dameskoortje de boel aan stukken zingt (negatief bedoeld) doen behoorlijk af aan vooral de frisheid van dit album. Dat blazerswerk in ‘Let’s make this precious’, daar word je toch heel vrolijk van? En ‘Come on Eileen’!

Toch blijft bij mij hangen dat ik dit album fris en vrolijk vind en eigenlijk beter dan ik had verwacht of me herinnerde. Ik heb dit album (overigens het tweede van de band) en de hiervoor benodigde aandachtige luisterbeurten hebben mij in positieve zin verrast.

Kan ik me weer lekker ergeren – op een positieve manier – aan de podcast en me weer verbazen over hoe groot de kloof tussen de twee (belangrijkste) Angelsaksische muziekculturen is.