#151 Cowboy Junkies – The Trinity session (1987) 2/10

Joepie. Een combinatie van de 06-sekslijnen van de jaren tachtig en de ASMR-videos/podcasts van nu

Ik dacht: ik doe eens een experiment. Ik laat de stukjes altijd door ChatGPT vertalen om ze te plaatsen als review op de website die het allemaal voor mij regelt: 1001albumsgenerator com (tip! doe zelf ook eens wat!) Dat kan ChatGPT ongelofelijk goed. Je hoeft maar een paar teksten in te voeren en hij herkent de “onderkoelde stijl en humor”. Et cetera. Sterker, in de laatste reviews brengt de Grote Engerd ongevraagde verbeteringen aan die redelijk spot on mijn stijl kopiëren.

Dus ik dacht: ik laat de Grote Engerd gewoon mijn review schrijven voor dit album, kijken wat er gebeurt.

Nou, de Engerd zat mis. ‘Hij’ dacht dat ik een gecompliceerde relatie met dit album zou hebben, wat een manier is om het te formuleren maar totale haat is niet per se ingewikkeld. ‘Hij’ dacht dat ik de spaarzame instrumentatie en ingetogenheid negatief zou beoordelen omdat ik altijd wil dat er muzikaal iets gebeurt, maar dat ik het nadat ik het op me in had laten werken wel zou kunnen waarderen. Daar zit zeker een kern van waarheid in. Maar nu komt het: Engerd dacht dat ik gecharmeerd zou zijn van de zang van Margo Timmins, omdat het vocale kwaliteit is zonder enige vorm van vocale bombast, zonder de hele tijd drie octaven te laten passeren in een woord.

Ehm.

Ik had in mijn hoofd natuurlijk al een beschouwing geschreven, die zich al tijdens de eerste luisterbeurt vormde. Nee, geen vooringenomenheid of te snel oordelen, het is te evident wat ik hiervan vind. Ik heb trouwens in de trein tussen Amsterdam en het station hier in het zuiden met de goeie koptelefoon op geluisterd, ik heb het echt een kans gegeven en de geluidskwaliteit – of gebrek daaraan, maar ik vind de opname oprecht mooi en de grootste kwaliteit van dit album, zeker voor de jaren tachtig – op me in laten werken.

Nee, Margo Timmins is hier het grootste probleem. Inderdaad, geen zingend huilen. Maar fluisterzingen.

Gadverdamme.

Kunnen lezers zich het fenomeen nog herinneren? Dan mag je niet heel veel jonger zijn dan ik. In de jaren kwam het fenomeen van de ’06-lijnen’ op. Destijds werden telefoonnummers met 06 gebruikt voor een soort bedrijfslijnen, waar het sinds eind jaren negentig of zo de mobiele nummers zijn. De bekendste of populairste 06-nummers waren de sekslijnen. Een vrij treurig fenomeen. Natuurlijk hebben een vriendje en ik – ergens rond de twaalf – een keer vanuit een telefooncel zo’n nummer gebeld om te horen wat er dan gebeurde. Dat kan ik me eigenlijk niet meer herinneren, en de kwartjes waren snel op, maar erg spectaculair was het niet. Ik associeer het fenomeen vooral met dames die met een gemaakt geile stem dingen fluisteren als “oh, wat is-ie groot” of zoiets. Nu ja, dat kan natuurlijk niet want dat kunnen ze niet zien en daar moet de zielige beller wel erg dom voor zijn. Dat waren veel van die bellers want er gingen mensen serieus failliet aan.

Tegenwoordig is er tot mijn verbazing een fenomeen dat erop lijkt. NRC heeft er een aflevering van de uitstekende wetenschaps-podcast ‘Onbehaarde apen’ aan gewijd. Ik bedoel ASMR-videos of podcasts. In die podcast lieten ze fragmenten horen en er was een mevrouw die fluisterend iets vertelde over… Ja, ik heb geen idee waarover. Ze ging met een schaar papier knippen of zo. Dit soort videos of opnames schijnen sommigen rustig te kunnen maken, maar met mij gebeurt redelijk het tegenoverstaande. Waarom praat je niet normaal? Mensen die hier naar luisteren kunnen echt beter gewoon keihard gaan zuipen.

Welnu, zo zingt Margo Timmins dus. Het is een soort fluisteren, ze zingt nooit voluit. Inderdaad, geen drie octaven maar iets wat bij mij extreem, en ik bedoel: extreem op mijn zenuwen werkt. En is dit haar normale stem? Het is geen falset, maar toch ook geen normale stem? Het is ergens in een ultrahoog register en in combinatie met dat gefluister wordt het een soort, ja, wat eigenlijk, iets wat bedoeld lijkt om goedwillende mensen op de zenuwen te werken.

Het is verschrikkelijk.

En de muziek? Ja, de spaarzaamheid is oké. Verreweg het mooiste vind ik de ingetogen elektrische gitaar in het linkerkanaal die het grootste deel van het album met soms minimale accenten de boel bij elkaar houdt. Maar jongens toch… Die covers/uitvoeringen van ‘Blue moon (hertiteld: Blue Moon revisited (Song for Elvis)), of de totale verkrachting van Hank Williams’ prachtige ‘I’m so lonesome I could cry’, mensen mensen, dat is niet best.

Gedurende het album wordt het wel wat beter allemaal, het komt wat meer tot leven en een enkele keer zegt Timmins een woord op normale sterkte.

Maar dit kan niet.

Nog even ter achtergrond: dit is een alt.country band uit Canada, Toronto, gebouwd rond een familie. Zangeres Margo Timmins speelt samen met broers Michael (gitaar) en Peter (drums) en vroeger ook nog broer John (gitaar), aangevuld met ene Alan Anton op bas. Merkwaardig genoeg is – volgens wikipedia – de band gevormd in, zoals ik zei, Toronto, terwijl alle vier de vaste leden geboren zijn in Montreal, toch echt een andere deelstaat. Ik vind dat alternative country nogal meevallen, dat label zou ik eerder aan de muzikaal veel spannender acts als Lucinda Williams of Whiskeytown (met Ryan Adams) geven, of zelfs Wilco. Dit is toch echt eerder zoetsappige.country.

In een ding had de Grote Engerd helemaal gelijk: de Velvet Underground-cover ‘Sweet Jane’ is voor mij verreweg, maar dan ook verreweg het beste nummer van het album. En opvallend genoeg is dat voor één keer ook het veruit vaakst gestreamde nummer. Het is een melodie die je moeilijk meer uit je hoofd krijgt, maar dat is toch meer te danken aan Lou Reeds compositie dan aan Margo Timmins’ gefluister.

Goed, en om compleet te zijn over deze drol: het album staat er dus om bekend dat het in een kerk in Toronto is opgenomen met slechts één microfoon waaromheen de muzikanten zich verzamelden.

Kudo’s.