#145 The Clash (1977) 8/10

Als ik maar niet naar ‘Sandinista’ hoef te luisteren

Ik heb lang getwijfeld of ik dit een album een 8, en dus vier sterren in de internationale methode, of een 9 en dus vijf sterren zou geven. Uiteindelijk gaf bij de derde luisterbeurt één song de doorslag, in negatieve zin. Waarover later meer! Spannend, een cliffhanger!

Maar voordat we bij de conclusie uitkomen moeten we natuurlijk bij het begin beginnen. Dit is het debuutalbum van the Clash, dat op het hoogtepunt van de punkrage uitkwam. En toch is er iets geks met dit album. The Clash is een van de hoofdrolspelers in de punk, maar luister eens goed naar dit album en je ziet al de contouren van de richting die the Clash snel op zou bewegen. Oftewel, je ziet hier de overgang naar new wave al doorheen schemeren. Het allerduidelijkst is dat in de cover van ‘Police & thieves’ waar de afslag wordt genomen richting de reggae-invloeden die in de jaren na 1977 zo gangbaar werd bij voormalige punkbands en bands in de slipstream van de punk, the Police natuurlijk voorop.

Sowieso, de muziek op dit album mag overwegend drie-akkoorden-rock zijn, er zit hier echt wel wat meer muziek in. Het hoogtepunt van het album is echter een van de meest iconische punksongs uit de geschiedenis (die maar twee jaar duurde): probeer maar eens een typischer punksong te vinden dan ‘White riot’. Trouwens, ‘I’m so bored with the USA’ doet ook aardig mee in die competitie, met het kenmerkende ‘rugbykoortje’ dat het refrein vormt.

Dit album is fris, heeft energie, is pakkend. Maar het is eerlijk gezegd ook een beetje lastig om er bijna vijftig jaar later onbevangen naar te luisteren. Dat is natuurlijk bij al de albums uit de lijst lastig, je luistert er niet naar zoals mensen bij het verschijnen konden doen, met een canon die alleen bestond uit albums die destijds al enige tijd verschenen waren. We hebben sindsdien de hele new wave-rage gehad, de underground gitaarrock van de jaren tachtig, de alternatieve rock van de jaren negentig en zelfs in deze eeuw waren er her en der wat artistiek succesvolle gitaarbands. En al die generaties bands hebben belangrijke inspiratie gehaald uit die legendarische vernieuwing die vooral in 1977 de muziekwereld op zijn kop zette, door sommigen juichend onthaald, door (veel meer) anderen verketterd en tot op de dag van vandaag gehaat. Die onbevangen houding kun je nu gewoon niet meer hebben, en eerlijk is eerlijk, dan vind ik dit de tand des tijds toch iets minder goed doorstaan hebben dan ‘Never mind the bollocks’.

Over invloed gesproken, overigens, ik heb me denk ik nog niet eerder gerealiseerd hoe ongelofelijk groot de invloed van the Clash op een van mijn favoriete bands ooit is geweest: Mano Negra, de band waarvan ik nog steeds enorm betreur dat ik de kans heb gemist om ze live te zien.

Hoe dan ook, waarom dan die 8 in plaats van een 9? Nou, dit album eindigt met ‘Garageland’. Dat wil zeggen: de UK-versie van dit album die ik heb geluisterd, want deel van mijn collectie. De US-versie mist vier nummers van dit album en voegt er vijf toe. Zucht. Een van die vijf is trouwens de cover ‘I fought the law’ dat ook weer werd gecoverd door Mano Negra.

Ik dwaal af, ‘Garageland’ dus. Dat wordt door Joe Strummer wel zo onwaarschijnlijk vals gezongen… Dan mag je punk-esthetiek aanhangen, dit is gewoon slecht. Het zingen is op het hele album, ehm, ongepolijst, maar dit doet gewoon pijn aan je oren.

En dat hoeft nu toch ook weer niet.