#169 Eels – Beatiful freak (1996) 9/10

Life is good, and I feel great
‘cause mother says I was, a great mistake

Ik heb niet heel veel claims to fame. Eentje die ik wel heb is dat ik Mark (Oliver) ‘E’ Everett een hand heb gegeven. Dus ja, volgens de theorie van de drie handdrukken heb ik wellicht een aardig deel van de muziekscene van de jaren negentig aan mijn handenschudkapstok gehangen. Het vond plaats op Pinkpop 1997. Eels had net een geweldig optreden gegeven en met de vriend met wie ik was liep ik van het kleine podium naar het grote. Het busje waarmee Everett werd afgevoerd richting backstage reed zich vast in het publiek. Het raam van het busje stond open en met een aantal andere durfals (ahum) stak ik mijn hand door dat raam en schudde de hand van een (uiteraard) verlegen lachende Everett.

Eels is de band van deze Mark Everett oftewel E, een beetje oneerbiedig kun je gerust zeggen dat het een soloproject met begeleiding is. Maar toch niet helemaal, want gastmuzikant Mark Goldenberg schreef aan twee nummers mee waaronder hitsingle ‘Novocaine for the soul’ waaruit hierboven een citaat staat. En er zijn meer gedeelde credits.

Soms heb je van die albums die afdwingen dat je op zijn minst iéts over de teksten moet zeggen. Dat die teksten opmerkelijk zijn blijkt al uit dat openingsnummer dat een grote alternatieve hit werd. Novocaine is een verdovingsmiddel dat vooral door tandartsen wordt gebruikt. Everett zingt hier dus over een verdovingsmiddel voor de ziel/geest, en als je dit album beluistert begrijp je dat de man dat nodig heeft. Mijn hemel, wat een depressief wereldbeeld wordt hier neergezet. En niet alleen Everett torste meer gewicht op zijn schouders dan Atlas aankon – zijn zus Elizabeth zocht in het jaar dat dit album uitkwam een uitweg in zelfdoding.

Het opmerkelijke is vooral dat de ongelofelijk zware teksten worden gecombineerd met eigenlijk heel licht, soms zelfs vrolijk klinkende muziek. Luister eens naar een van de absolute hoogtepunten ‘Mental’, dat is een energiek, een beetje punky uptempo nummer met als refrein ‘They say I’m mental but I’m just confused, they say I’m mental but I’ve been abused’. Ook ‘Novocaine for the soul’ met dat falsetto-refreintje klinkt allesbehalve depressief.

Een van de opmerkelijke muzikale kenmerken op dit album is dat heel veel akkoorden vooral gearpeggieerd worden gespeeld. Juist dát geeft de muziek die lichte toets. Het is des te effectiever wanneer vervolgens voor refreinen of uptempo of steviger secties de akkoorden voluit worden gespeeld, dat maakt dat de muziek heel dynamisch is. Mooi voorbeeld: ‘My beloved monster’.

Dit album is een uiterst geslaagd voorbeeld van redelijk klassieke gitaarrock, zeg maar alternatieve rock, gecombineerd met moderne technieken. Er wordt hier op een heel effectieve manier gebruik gemaakt van samplers, het stoort nergens en voegt echt iets toe. Het meest opmerkelijk is het nummer ‘Flower’ waarin we een soort Gregoriaans vrouwenkoor uit een doosje horen gecombineerd met een niet-vermelde – denk ik – banjo en af en toe een evenmin vermelde pedal steel of iets wat erop lijkt. Het is geen hoogtepunt maar het is wel raak.

Wat ook raak is: het royale gebruik van een van de mooiste elektronische toetseninstrumenten: de Wurlitzer. Dat is E zelf, die ook de meeste gitaarpartijen voor zijn rekening neemt, net als de fraaie zang. Nee, hij is geen groot zanger, maar zijn stem met een licht kraakje is heel aangenaam. Dit is gewoon een heel goed album, want het allerbelangrijkste is dat die songs ijzersterk zijn.

Waarom weet ik niet, maar ik heb nooit een tweede album van Eels gekocht. De opvolger van dit album stond thematisch volledig in het teken van de zelfmoord van zus Elizabeth en de terminale longkanker die zijn moeder in dezelfde periode overviel. Als we er dan nog aan toevoegen dat een neef van Everett personeel was van het vliegtuig dat zich op 11 september in het Pentagon boorde, opmerkelijk genoeg in de vleugel waar Everett’s vader vroeger werkte, dan hebben we wel een aardig lijstje familiedrama’s.

Maar dit album gaat de geschiedenis in als het tegenovergestelde van een drama: het is een juweeltje.


Ontdek meer van ivo-habets.nl

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.