Heb ik deze al gedaan?
[Podcast-voorbereiding-aflevering (1001 Album Complaints episode 246) reeds verschenen 9 februari 2026]
Het is toch alweer van 27 september geleden dat ik mijn appreciatie (hoe noem ik deze dingen eigenlijk?) van dit album van Public Enemy schreef. Dat is vier en een halve maand geleden.
Waarom ik hiermee begin? Nou, ik heb dat album destijds dus best aandachtig geluisterd. Mijn appreciatie meldt niet hoe vaak ik het geluisterd heb, maar zeker een keer of vier, vijf.
Welnu. Er is niets van blijven hangen. Bij werkelijk geen enkel nummer denk ik “o ja, dat ene nummer zus of zo”. Zelfs het nummer dat ik op de playlist heb gezet maakte weinig herkenning los, waarbij ik moet aantekenen dat het niet supervaak langs is gekomen in de shufflestand die ik altijd gebruik voor die playlist. Let wel, dat het Public Enemy is, dat hoor ik in een microseconde. Maar de nummers an sich, nee, geen enkele herinnering.
(het kan natuurlijk dat dat voor veel meer albums gaat gelden, zeker als ik langer onderweg ben)
Deze constatering klopt bij wat ik destijds al schreef. Het album bevat weinig hoogtepunten, en vooral veel overbodige interludes. En daarnaast: het album is veel en veel te lang. Het wordt een blubber. Dat gezegd hebbende constateer ik ook dat het album zeker een bepaalde energie uitstraalt. Ja, te lang, maar vaart zit er wel in. Een bepaalde overtuigingskracht, zeg maar, heeft het wel. De heren Chuck D. (Carlton Douglas Ridenhour) en Flavor Flav (William Jonathan Drayton jr.) doen hun best om hun publiek te enthousiasmeren en dat lukt hun ongetwijfeld bij het beoogde publiek.
Daartoe behoor ik niet. Ik twijfel tussen verlagen van mijn cijfer naar een 4 maar ik geef ze nog net een 5 vanwege dat enthousiasme, die energie.
Eigenlijk ben ik heel consequent in mijn appreciatie, merk ik nu ik wat aandachtiger mijn eerdere stuk teruglees. Nice.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.