Waarom klonken platen toen zo veel beter?
[Podcast-voorbereiding-aflevering (1001 Album Complaints episode 247) te verschijnen 16 februari 2026]
Weer een nieuwe ervaring: een album terugluisteren dat ik nog maar net heb afgerond. Je zou niet meteen verwachten dat mijn mening enorm veranderd is en dat is ook niet het geval (zonder mijn beschouwing teruggelezen te hebben).
Ik vond het – al winterspelen kijkend – een prima ervaring om dit album nogmaals te luisteren. Ik vind nog steeds dat dit een goed album is met een aantal opmerkelijk mooie of sterke songs. Sterkste song is allicht ‘Scenes from an Italian restaurant’ met zijn progrock-achtige structuur. ‘Movin’ out (Anthony’s song)’, titelnummer ‘The stranger’ met zijn prachtige melodie en ‘Vienna’ zijn de mooie songs.
En jawel, ik denk dat ik dat ook de eerste keer meldde: wat een draak van een afsluiter is ‘Everybody has a dream’ (de outro die een reprise is van ‘The Stranger’ niet meegerekend). Echt een zeiknummer of een teelbalverzakkingsplaat zoals ik dat vaak noem. Dit album was sterker geweest als het een goeie 37 minuten had geduurd en die outro aan ‘Geit it right the first time’ was geplakt.
Maar wat ik wil benadrukken: ook al ben ik het niet met alle productiekeuzes (de saxofoons) eens, dit album klinkt geweldig. Het is eigenlijk moeilijk te begrijpen, maar platen uit de jaren zeventig klinken vaak beter dan bijna alles wat erna is opgenomen. De slechte klank van platen uit de jaren tachtig is een bekend fenomeen, daarna werd het – de loudness-wars daargelaten – weer een stuk beter maar die ontzettend naturel, heldere (in de zin dat je alles kunt volgen wat er gebeurt en kunt begrijpen) en toch warme productie van deze periode is zelden of nooit meer geëvenaard.
En ja, dat helpt bij het waarderen van een plaat. Natuurlijk.
Ontdek meer van ivo-habets.nl
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.