#9revisited Moby – Play (1999) 5/10->4/10

Is mijn mening veranderd? Ja, ik was te vriendelijk

[Podcast-voorbereiding-aflevering (1001 Album Complaints episode 245) te verschijnen 2 februari 2026]

Goh, dat is alweer een tijd geleden zeg. Ik was nog maar net bezig en schreef nog hele korte reviews in plaats van de met cultuurgeschiedenis doordrenkte epistels die ik tegenwoordig schreef. Ik had verwacht dat ik dit nu beter zou waarderen, om twee redenen. Ten eerste heb ik zoals ik al vaker zei inmiddels een andere, bredere kijk op muziek waardoor ik denk dat ik wat minder vooringenomen oordeel. Ten tweede luister ik vrij vaak, bijvoorbeeld met lange autoritten of als ik door de voorraad podcasts heen ben, naar de playlist die ik bijhoud van deze exercitie. Moby’s ‘Everloving’ springt er daarbij vaak uit als aangename luisterervaring waardoor ik geneigd ben te denken “goh, waarom was ik zo kritisch?”

Herbeluisteren dus. Welnu, ik was niet kritisch genoeg. Dit is een merkwaardig en uiterst rommelig album. Het begint met de gimmick waar Moby, in mijn herinnering, bekend mee is geworden. We combineren oude blues met moderne dansbeats. Het levert een van de duidelijke hoogtepunten op met ‘Why does my heart feel so bad?’ terwijl ook de synthesizerklanken van ‘Porcelain’ aangenaam zijn.

Maar daarna wordt het snel een rommeltje. De muziek vliegt alle kanten op. ‘Bodyrock’ is een pure hiphoptrack (en daarmee trouwens een van de betere van het album), terwijl ‘Machete’ snoeiharde dansmuziek is, bijna in de geest van Underworld. Het door mij al aangehaalde ‘Everloving’ is dan weer een track waarop we opeens een fraaie en aangename gitaarmelodie tegen elektronische begeleiding horen.

Het stuitert alle kanten op, en dat ook nog eens 63 minuten lang. Te lang, dus. Meer focus en vooral meer blijven bij dat oorspronkelijke idee om samples van de field recordings van Alan Lomax (want dat zijn het) als basis te gebruiken., dan was dit beter geweest, en dat had bereikt kunnen worden door bijna de helft van de nummers overboord te kieperen. En misschien wel uit te brengen als een ander album met een andere stijl, aangevuld met wat nieuw materiaal.

Begrijp me niet verkeerd, experimenteren en buiten hokjes denken is natuurlijk een zeer te prijzen aanpak. Maar dat wil niet zeggen dat alles kan en mag, of beter: slaagt. Eigenlijk zou je kunnen samenvatten dat ik (een deel) van de muziek best wel kan waarderen, voldoende voor een voldoende (haha) maar niet het album. En daar draait deze exercitie wel om, om het album als ‘Gesamt’-kunstwerk. Daar schiet dit tekort.