#134 Leonard Cohen – Songs from a room (1969) 7/10

De Canadese tokkelende bard die zo veel vrouwen betoverde met zijn, ehm

Piemel?

Ja sorry hoor.

Het is pas twee albums geleden dat ik ‘Pink moon’ van Nick Drake behandelde, en het is opmerkelijk hoeveel overeenkomsten er zijn tussen de twee, maar evenzeer welke fundamentele verschillen er zijn. Ze debuteerden allebei eind jaren zestig, de kern van hun muziek kan omschreven worden als sobere muziek, vooral gebouwd rond akoestische gitaar, met een sterk poëtische inslag. Hoewel… Cohen is echt de poëet van de twee, er wordt regelmatig geopperd dat niet De Nobelprijswinnaar maar Leonard Cohen die omstreden Nobelprijs voor literatuur had moeten krijgen, als je dan toch iemand voor songteksten wil bekronen. Bij Nick Drake daarentegen ligt zijn fundamentele kracht in zijn best wel fenomenale gitaarspel, waarvan bij Cohen geen enkele sprake is. Om terug naar de overeenkomsten te gaan: ze mompelen allebei erop los in een microfoon, meer zingzeggen dan echt zingen (Cohen nog veel meer dan Drake), hebben allebei best een intrigerende, op zijn eigen manier mooie stem. En ze hebben allebei veel indruk gemaakt op meisjes of vrouwen. Wat betreft Cohen: wat heet… Van Nick Drake is niet bekend dat hij überhaupt ooit enige relatie met een vrouw heeft gehad (als hij al op vrouwen viel, ook dat is onduidelijk). In de podcast werd een bizar verhaal verteld: John Martyn zou Drake in een van zijn vele diep-depressieve buien mee hebben gesleept naar een kroeg – Martyn was een onwaarschijnlijke zuiplap, hij heeft zichzelf redelijk kapotgezopen, maar wel over een lange periode verspreid – en aan Drake hebben voorgesteld dat hij met Martyns vrouw – zangeres Beverly, met wie hij zijn eerste albums samen opnam – naar bed zou gaan. Zijn zwangere vrouw Beverly. Het verhaal vertelt niet wat Beverly daar zelf van vond.

Wat het algemeen bekende verhaal wél vertelt is dat Leonard Cohen een pre-me-too -man was. Daar hebben we nu genoeg op gehint. De man heeft er, om het maar plat te zeggen, nogal behoorlijk op los geneukt. Sorry hoor. Maar, daar gaat het hier niet over. We beoordelen in beginsel artiesten niet op welke andere dingen dan hun muziek dan ook. Ik wilde alleen de overeenkomsten en verschillen tussen Drake en Cohen benoemen.

Goed, de muziek dus. Dit album begint sterk. Natuurlijk, want het openingsnummer is ‘Bird on the wire’, een van Cohens beroemdste nummers. – zo niet hét bekendste – en dat is niet voor niets. Prachtig. Mooi arrangement ook. Daarin wint dit album het wel van Drake’s ‘Pink moon’. Dat hield de 28 minuten net vol met de wel erg monotone begeleiding van alleen gitaar. Hier is sowieso een backingband actief, en her en der worden smaakvolle accenten toegevoegd, zoals een precies goed getimed orgeltje et cetera.

Nou, toppie dus. Toch niet helemaal. Want na een goed begin in de eerste nummers, met als extraatje het bewijs dat Cohen Canadees is in het deels Franstalige ‘The Partisan’, begint het ook wel een beetje uit te doven in een uniform klankenpalet. Ondanks de mooie accenten blijft het allemaal een beetje low tot middle tempo, akoestisch, kalm. Dus ook voor dit album geldt dat het met 36 minuten zeker niet te weinig speeltijd heeft gekregen.

Opmerkelijk overigens: de met een enorme bak echo opgenomen mevrouw die met Cohen de Franse tekst zingt in ‘The Partisan’ is in anonimiteit verloren gegaan in de geschiedenis: uncredited.

Nee, we gaan niet speculeren.

Dus ja, een mooi album, een prachtig openingsnummer, geen zwakke nummers, maar ook een beetje weinig spektakel.

Nu ja, we hebben nog vier andere albums van de Canadese bard te gaan. We gaan het zien.