#126 Metallica – Master of puppets (1986) 10/10

Het ultieme thrashmetalalbum

Ik weet niet of er veel voorbeelden van zijn: een album in een genre waarvan de communis opinio vrij duidelijk luidt dat het niet beter gaat worden in dat genre.

Zie daar ‘Master of puppets’. Bij mijn bespreking van ‘…And justice for all‘ was ik nogal aan het sputteren dat ik ‘Ride the Lightning’ eigenlijk beter vind. Ik denk dat ik nog steeds dat album iets sneller op zal zetten als ik een keer spontaan een plaat wil luisteren, maar ik kan niet ontkennen dat ‘Master of puppets’ een meesterwerk is. De aandachtige luisterbeurten de afgelopen dagen, vaak op de geweldige koptelefoon, hebben mijn waardering aanzienlijk doen toenemen. En o ja, dit album heeft bas! En niet zo’n beetje, Cliff Burton is hier echt de baas. Voor wie het niet weet: tijdens de tournee voor dit album kreeg het busje met Metallica in Zweden een ernstig ongeval, waarbij Burton om het leven kwam en de anderen vrijwel ongedeerd uit het wrak kropen. Burton lag te slapen op een bedje, zonder gordel dus, en toen de bus (al dan niet) door ijzel van de weg gleed werd hij door een raam gelanceerd en kwam de bus bovenop hem terecht. Hij was zonder twijfel een beest van een bassist (en songwriter) en wie weet wat er met Metallica was gebeurd zonder dat ongeval.

Anyway, mijn voorkeur voor ‘Ride the lightning’ hangt vooral samen met een paar wereldsongs (‘Creeping death’, ‘The call of Ktulu’, For whom the bell tolls’ en vooral natuurlijk ‘Fade to black’), maar daar staat tegenover dat dit album wat consistenter is. Er zijn nauwelijks zwakke punten te ontdekken, als ik er een moet noemen is het ‘The thing that should not be’ (what’s in a name…), dat veelbelovend begint maar een beetje blijft hangen.

Dit album heeft ook hoogtepunten, wat heet. Het titelnummer is waarschijnlijk het meest befaamd. Het heeft duidelijke progrockkenmerken (hadden ze naar Rush geluisterd?) met een relatief complexe songstructuur. Het album opent daarvoor al steengoed met het kneiterheavy ‘Battery’. Na een fluffiefluf begin knallen de staccato thrashmetalriffs uit je speaker. Dan weet je: dit wordt een leuk uurtje. Ja, dit album duurt bijna een uur maar je verveelt je geen seconde.

Ik wil nog twee hoogtepunten noemen. Natuurlijk is er “Welcome home (sanitarium)’, voor mij vermoedelijk het beste nummer van het album en eind jaren tachtig in metaalkringen al een ‘hit’, voorzover je daar bij dit genre over kunt spreken. En dan is er ‘Orion’, de instrumental van het album. Ik denk dat we met gemak kunnen stellen dat Metallica in die fase van hun loopbaan uitblonk in instrumentale nummers. Op ‘Ride the lightning’ hebben we ‘The call of Ktulu’, op ‘…And justice for all’ is ‘To live is to die’ voor mij zelfs het sterkste nummer van het album en hier is ‘Orion’ ook een regelrechte knaller. Misschien terzijde, het past natuurlijk bij het genre dat weinigen onder de indruk zullen zijn van de schoonheid van de zang, terwijl in instrumentale nummers juist de kwaliteiten van de band centraal staan. Want die liggen ook in de nummers met zang in de instrumentale passages, die zijn meesterlijk. ‘Orion’ is trouwens het nummer van Cliff Burton. Het opent met zijn vervormde bas, heeft halverwege nog een baspassage en in het langzame deel van het nummer speelt de betreurde viersnarengod een verrassend muzikale partij. Wie dat laatste niet doet is Lars Ulrich. Ik ga er verder niet over klagen, maar juist in ‘Orion’ en vooral in het langzame deel is het drummen echt erg fantasieloos. Hoe zou Neil Peart dat gedrumd hebben?

Dan eindigt het nummer nog met ‘Damage, Inc.’ dat net als opener ‘Battery’ na een lieflijke passage je overdondert met retestrakke thrashriffs.

Het is dus heel simpel. Als je niks met het genre hebt en je wil toch één keer een thrashmetalalbum luisteren, zoek niet verder. ‘Master of puppets’ moet het zijn.