#139 Christina Aguilera – Stripped (2002) 1/10

Mijn hemel, wat een troep

Vooropgesteld: ik weet zo goed als niets van Christina Aguilera. Ik meen te weten dat het een behoorlijke ster is. Er staan maar liefst twee van haar albums op de lijst.

Waarom?

Dat ontgaat mij ten enenmale. Wat een verschrikkelijke troep is dit. Het is totaal nietszeggende popmuziek waar geen enkele kwaliteit in te ontdekken valt, ook niet vanuit het perspectief van dat segment van de muziekmarkt. Dat is voor mij natuurlijk moeilijk te zeggen en misschien klets ik uit mijn nek, wamt die esthetiek staat zo ver van die van mij af als maar kan. Dus wie weet, ben ik gewoon een zielige zeikerd met grijs haat.

Maar dit is toch gewoon bagger? Luister dan toch eens naar ‘Infatuation’! Bagger, verschrikkelijke bagger. Leg mij asjeblieft uit wat ik hier goed aan zou moeten vinden. In ‘Impossible’ horen we per woord weer 132 miljoen octaven voorbij komen. Heel knap, niet om aan te horen. Muziek zit er totaal niet in. Iemand die met een pollepel op een kartonnen doos slaat, althans zo klinkt het, is het muzikale hoogtepunt.

Bah.

Nou, vooruit. ‘Make over’ is wat beter aan te horen, dat heeft wat pit, wat verrassende arrangementskeuzes, wat lef zelfs. Uiteraard heeft het heel weinig streams, want het publiek voor deze muziek tussen aanhalingstekens wil natuurlijk niet geprikkeld worden, wat zeg je nou! Doe effe normaal. Daar staat tegenover dat een van de grote hits ‘Fighter’ zowaar ook wat beter aan te horen. Tegelijkertijd is het verschrikkelijk nep, het heeft een enorm “ik ga een stoer rocknummer maken, met vervormde gitaren en zo weetjewel, want dan ben ik stoer”-gehalte.

Had ik al gezegd dat dit album 77 minuten duurt? Mijn god. Nou, als die al bestaat is dit niet het werk van god maar van zijn good ol’ tegenpool met bokkenpoten en een puntige staart en zo. Dat rooie mannetje.

Het album is extreem vermoeiend om naar te luisteren. Dat is bijna per definitie elk album van 77 minuten, maar dit is zoals gezegd extreem. En dat komt door La Aguilera herself. Die zit me een partij te blèren, dat is bijna bizar. Nummer na nummer gilt ze de membranen van de studiomicrofoons kapot. En om de kans op succes groter te maken worden dus ook in elk nummer 132 miljard octaven aangetikt, want je weet natuurlijk niet zeker bij welke frequentie het zwakke punt van het membraan zit. Dus moet elk woord 132 biljoen octaven aantikken.

Een google-search levert wisselende resultaten op. Volgens sommigen is dit een prima voorbeeld van de loudness-wars, volgens andere bronnen juist niet omdat er wat meer dynamiek inzit. Nou, ik weet alleen dat ik tijdens het luisteren geregeld naar de volumeknop greep om het wederom zachter te zetten. Het gillen van Aguilera doet mijn ribben bijna kneuzen. Het is echt verschrikkelijk vermoeiend om naar te moeten luisteren.

Baggertroep.

Waarom moet ik hiernaar luisteren?