#1011 (140) Bad Brains – I against I (1986) 5/10

Wat is dit nu eigenlijk?

[Podcast-voorbereiding-aflevering (1001 Album Complaints episode 241) verschenen 5 januari 2026]

Uit de randomkoker van de podcast ‘1001 Album Complaints’ rolde twee weken geleden – ze sloegen een weekje over vanwege de feestdagen, waarin twee bonusafleveringen verschenen waaronder een making of van hun eigen ‘Ghostbuster-tribute-album’ (‘Stay Puft’ onder de bandnaam The Chop) – het album ‘I against I’ van Bad Brains. Nou ja, dat had u al geraden, duh. Zowel voor de podcastmakers als voor mij gold: ik heb er weleens van gehoord en ik weet vaag dat het hardcore is, maar daar houdt het zo’n beetje op.

Nou, twee opmerkelijke dingen over Bad Brains die ik afgelopen dagen leerde. Ten eerste bestaat de band volledig uit mensen van kleur, zoals we tegenwoordig zo correct mogelijk zeggen. Die mensen zijn bovendien verkondigers van de Rastafari-religie, dus hun roots zullen wel iets Jamaicaans hebben. Dat geldt in elk geval voor de zanger (“H.R.”) en zijn broer, drummer Earl Hudson. Gitarist Dr. Know en bassist Darryl Jennifer hebben afgaande op de foto’s vergelijkbare roots (uiteindelijk West-Afrikaans, natuurlijk, everybody knows hoe West-Afrikanen aan die kant van de grote blauwe vlek kwamen). In hardcore moet je net als in metal of punk mensen met een andere kleur dan wit min of meer met een vergrootglas zoeken. Dus dat deze befaamde band in het genre 100% kleurrijk is mag je opmerkelijk noemen. Dat ze een rare religie (elke religie is raar, overigens) verkondigen is dat dan weer iets minder, dat komt nog wel aan de orde bij Minor Threat (nee, geen religie, maar mensen die zich dusdanig uiten als missionaris van veganisme, anno begin jaren tachtig nota bene, lijken in gedrag toch behoorlijk op religieuze freaks). Ten tweede is de band blijkbaar enorm invloedrijk geweest, op een hele reeks beroemde Amerikaanse bands die een aantal jaren later voor het voetlicht kwamen. Meest prominent: Nirvana. En dat hóór je op dit album. De scheidslijn tussen de muziek hier en de muziek op Nirvana’s debuut ‘Bleach’ is behoorlijk dun. ‘Hired gun’ van dit album had zo op ‘Bleach’ gekund. Om een andere te noemen: ook Rage Against The Machine noemt Bad Brains als belangrijke invloed, en dat is natuurlijk niet verwonderlijk gezien hun punkmetalmix.

Hardcore. Zoals gezegd een soort kruising tussen punk en speed metal. Meedogenloos snel en hard, geschreeuwde vocalen, typische “rugby-chants” (agressief uitgestoten koortjes), weinig of geen gitaarsolo’s. Metal zonder de dingen die metal leuk maakt schreef ik eerder.

Maar dit is toch geen hardcore???

De muziek op dit album heeft weinig tot niets met hardcore te maken. Oké, dat is niet helemaal waar. Zo opent het album namelijk wel. ‘I against I’ en ‘House of suffering’, de eerste twee volledige nummers, en ook het verderop staande ‘Let me help’ passen behoorlijk binnen die vorm. Toch… ‘House of suffering’ opent als een hardcorestatement van hier tot New York (beter: Washington D.C.), maar die zang???

Elders is dit album echter zo melodieus dat ik het hier en daar, zonder ironie, vind neigen naar AOR. Luister eens naar het intro van ‘She’s calling you’. En trouwens ook naar de rest van dat nummer, dat me dan wel weer het beste bevalt van dit album. Dat heeft helemaal niets met hardcore te maken, het neigt dus eerder naar poprock. Er wordt gezongen, we horen (behoorlijke) gitaarsolo’s, tempowisselingen, melodie. Allemaal dingen die je helemaal niet verwacht op een hardcore-album.

Om mijn verwarring te bestrijden heb ik wat stukjes geluisterd van debuutalbum ‘Bad Brains’. Snoeiharde, monotone, agressieve hardcore. Blijkbaar is de band op dit album een veel commerciëler koers ingeslagen. En blijkbaar werd dat destijds door de muziekpers massaal omarmd want het album werd overal de hemel ingeprezen en heeft het dus ook tot deze lijst gered.

Ik weet niet goed waarom. Het is niet slecht, maar ook weinig bijzonder. En een paar dingen vind ik echt slecht. De productie bijvoorbeeld, of beter de mix. Op koptelefoon valt het niet zo op, maar op speakers is de balans tussen zang en muziek totaal zoek. De zang is veel te hard, precies zoals je op een popalbum zou verwachten, terwijl je bij agressieve muziek vooral snoeiharde beats en gitaarakkoorden of -riffs verwacht. En het dieptepunt is ‘Sacred love’, waar de zang vanuit een megafoon lijkt te komen. Leuk voor even, maar toch niet een heel nummer lang?

Het zal wel aan mij liggen.

Eens kijken of de mannen van de podcast, met wie ik de laatste weken bijna altijd op een lijn zit (voor alle duidelijkheid, ik tik dit altijd vóórdat ik de podcast luister), mij van nieuwe inzichten kunnen voorzien.